Betreft: sollicitatie naar de functie van NMC per 1-1-2011.

Geachte mevrouw Bezemer,

Naar ik begrijp is Wim de Bie voor 1 jaar onze Nationale Mental Coach. Een jaar waarin ongetwijfeld heel veel zal gebeuren. Want bij uitstek is Wim de Bie de aangewezen persoon om het psychische klimaat in Nederland te verbeteren. Gezaghebbend als hij is, kan hij als geen ander onafhankelijk en kritisch ons land adviseren in het omgaan met hulpverslaving.

Of Nederland hulpverslaafd is, is echter nog mijn vraag. Is het vragen van hulp verslavend? Wat is hulp eigenlijk? Wat is een vraag? Wat is een verslaving aan hulp? Ik ga er van uit dat Wim deze problemen in het komende jaar onderzoekt en beantwoordt. Want een ere-identificatiecard van de FCN krijg je natuurlijk niet zomaar.

Als fictief lid van deze organisatie, die in alle stilte haar kracht inmiddels heeft bewezen, solliciteer ik hierbij naar de functie van NMC per 1-1-2011. Ik ga er van uit dat Wim de Bie dan in zijn wijsheid de kaders heeft gezet en dat er vervolgens een jonge(re), nog onbekende NMC ingezet kan worden.

Ik begrijp dat u nu nieuwsgierig wordt naar mijn visie op het vak. Want jullie kiezen natuurlijk niet maar zo “out of the blue” een nieuwe NMC.

Mijn visie op coaching is dat het geen hulpmiddel is. Het is een speeltuin, een glijbaan, een wipwap, een schommel waar de mensheid juist verslaafd aan MOET raken. Want wie wil er nou niet spelen in het leven?

Coaching is voor mensen die besluiten hun blinde vlekken te onderzoeken. Elk mens ziet dingen over het hoofd, zegt onhandige dingen tegen zichzelf of anderen, voelt zaken net verkeerd aan of laat leuke dingen aan zijn neus voorbij gaan die nou juist naar meer smaken.

Ook u herkent dit ongetwijfeld, mevrouw Bezemer. Want geen mens is al compleet als hij of zij geboren wordt, dat bent u toch met me eens?

En, meneer de Bie, u houdt toch ook van speeltuinen, dat is toch niet veranderd sinds 1977, toen u de VPRO “de ideale speeltuin” noemde?

Je laten coachen is juist een teken van de nieuwe tijd. Je durft het aan de achtbaan in te gaan, je handen niet krampachtig aan de stang vast te houden maar in de lucht te steken en je mee te laten nemen om weer oog te krijgen voor de omgeving, de wind door je haren te voelen en tegen jezelf te kunnen zeggen: “Zo, dat heb ik toch maar weer gedurfd”.

Het resultaat is een completere samenleving, met mensen die niet langer bang zijn voor verandering. Die zichzelf veranderen en aanpassen aan dat wat de omgeving vraagt. Die flexibel zijn, niet langer blind voor hun eigen vlekken, en die met plezier van de glijbaan af roetsjen, in de wetenschap dat ze worden opgevangen.

Door een Nationale Mental Coach.

Ik hoop dat ik hiermee mijn motivatie voor deze functie duidelijk heb gemaakt. Graag licht ik een en ander toe in een persoonlijk gesprek.

Met vriendelijke groet,

Jantine Wijtsma

Coach en personeelsadviseur

www.jantinewijtsma.nl